KAHRAMANLIK KAVRAMI İLE İLGİLİ ÖZLÜ SÖZLER / KAHRAMANLIK KONULU HİKAYE



Ekleyen: DersTurkce.COM | Okunma Sayısı: 7117

Vatan Millet ve Kahramanlık Üzerine Söylenmiş Büyük Sözler


Milli his ile dil arasındaki bağ çok kuvvetlidir. Dilin milli ve zengin olması milli hissin inkişafında başlıca müessirdir. Türk Dili, dillerin en zenginlerindendir; yeter ki bu dil şuurla işlesin. Ülkesini, yüksek istiklalini korumasını bilen Türk milleti, dilini de yabancı diller boyunduruğundan kurtarmalıdır. / Gazi Mustafa Kemal

Benden eğerimi isteyin veriyim, atımı isteyin vereyim, çadırımı isteyin vereyim; atımı isteyin vereyim; fakat vatanımdan hiç kimse bir karış istemesin vermem. / Mete Han

Size öyle bir VATAN aldım ki; ebediyen sizin olacaktır. / Alpaslan

Bu memleket tarihte Türk’tü, halde Türk’tür ve ebediyen Türk kalacaktır. / Atatürk

Ben sadece asil bir ailenin evladı olmakla değil; fakat asil bir milletin evladı olmakla gururluyum. / Atilla

Türk kadınlarının en büyük süsü Türk oluşlarıdır. / Ledy Montegü

Türk dilini öğreniniz; çünkü onların egemenlikleri uzun sürecektir. / Hazret-i Muhammed

Yastığımız taştan olsa, yorganımız yapraktan. Vazgeçmeyiz bu topraktan, şu kırmızı bayraktan. / İsmail Hakkı Bey

Vatanımızın dumanı bizi başkalarının ateşinden daha çok ısıtır. / Latin Atasözü

Yurt toprağı, sana her şey feda olsun! Kutlu olan sensin. Hepimiz senin için fedaiyiz. / Atatürk

Öldükten sonra bile vatanımın topraklarında ayakta durmak olmak istiyorum: Beni dik gömünüz. / C. Clemence

 Eğer mümkün olsaydı, milletim için Küre’yi sırtımda taşırdım. / Fatih Sultan Mehmet Han

Vatanseverin rahat edeceği yegane yer kendi VATANIDIR. / T. Campbell

VATAN olan borcunu ödemeden ölen insan bedbahttır. / J. Fletcher

VATAN çalışkan insanların omuzları üstende yükselir. / Tevfik Fikret

İnsan ancak yabancı memleketlerde VATININ ne olduğunu anlar. / Gabriel

Milli benliği bilmeyen milletler, başka milletlerin şikarıdır. / Atatürk

Bütün VATANSEVERLER cennette buluşacaklar. / Corday

Yazık ki VATANIMA verecek tek canım var. / M. Hale

Hürriyet çok pahalı bir maldır; bedava değil para ile verirler: Paranın en kıymetlisi ile, kırmızı kanla… / Petöfi

Kahramanları müşterek bir mezara koysunlar; onlar ki ey dünya hürriyeti, senin uğruna ölürler. /Petöfi

VATANIMIZIN menfaati bizimkilerden kat kat üstündür. / Harward

VATANSEVER başını yere eğmek için nefsini feda eder. / Hilmi Ziya Ülken

Dilleri ve dinleri bizden olduğu halde kalpleri yabancı olanlar bizden değildir. / Hamdullah Suphi Tanrıöver

Kendi VATANINI tanımamak kadar ayıp var mıdır? / Th. G. V. Hippel

VATANSEVER olan hayatının her yaşında kaybeden asla ölmez. / A. Pope

Kalbimiz hepimizi VATANA doğru çekiyor. VATANINIZI seviniz. Zira orası babalarımızın da VATANIDIR. / J. C. F. Schiller

Sulhu severiz, harp edeci cüretimiz var! / J. C. F. Schiller

 

VATAN, üstünde hora tepilen bir toprak parçasıdır. /A. France

VATAN,sıhhat gibidir,kıymeti, kaybedilince anlaşılır. / Süleyman Nazif

Göğsümün içi bir mabet ve onun mihrabı senin (VATAN) hayalin. Sen var ol: İcap ederse senin için mabedi yıkarım. / Petöfi

VATAN aşkıyla yanmışların bağrında, artık cehennem ateşinin yakabileceği bir zerre kalmamıştır. / Selahattin Ertürk

Bana çihanda yalnız VATAN aşkı kafidir. / Yavuz Sultan Selim

… bir memleketten VATAN mevcudiyetin, münevver akaliyetin değil, kahrı bir ekseriyetin samimi ruhunda bu ayrı namda bir his belemesi his beslemesi ile tahkkuk eder. / Mehmet Ali Tevfik

Mükafatı biz şunda buluruz, şunla avunuruz: Şeref kimi olursa olsun fayda vatandır. / Petöfi

Milletime öğrenmek onu her milletten üstün tutmak benim tabi hakkımdır. / Mahmut Esat Bozkurt

Devletler mutlak milli mefkurelere istint etmeli ve VATAN mehemehal bir milletin VATANI olmalıdır ki yaşaya bilsin. / Ziya Gökalp

Milletin bilmeyen tanrı’sın bilmez. / Türk Atasözü

Kaçar mı mert olan bir can için meydan-ı gayretten. / Namık Kemal

Bu VATAN, çocuklarımız ve torunlarımız için cennet yapılmaya layıktır. / Atatürk

Dünyayı idare eden ölülerdir. / Gustav Löbon

Hakimiyet verilmez alınır. / Atatürk

Felaket her türlü esab-ı cefasın toplatsın gelsin; dönersem kahpeyim millet yolunda bir azametten. / Namık Kemal

Vazife ahlaki bir zarurettir. / Leibnitz

Şerefle bitirmeye mecbur olduğumuz en ağır vazife hayattır. / Tocqueville

Bayrakları bayrak yapan üstündeki kandır; toprak eğer uğrunda ölen varsa VATANDIR. / Mithat Cemal Kuntay

Korkudan ölecek kadar ölümden korkmak büyük hamakattır. / Namık Kemal

Senin kadar kimse VATANINI sahip olmaya hak kazanmamıştır. Bu VATAN ya senindir, ya kimsenin. / Ahmet Hikmet Müftüoğlu

Hakiki VATAN, milli VATANDIR. / Hilmi Ziya Ülken

Yiğitlerin dillerine meseldir: “Er kişilikler kıyar da öz canına, bir damlacık leke sürmez şanına.” / H.Nihal Atsız

Sonra gemide sallanan sancağı göstererek: ”Şehit olursam bunu üzerime örtün! VATAN bayrağın dalgalandığı yer değil midir? / Ömer Seyfettin

Dönmeyiz ne denli çok olsa asi; Hamdüllilah din-ü imanımız var. / Aşık Ömer

Bülbülü altın kafese koymuşlar”ah VATANIM demiş.” / Türk Atasözü

Tarih, bir milletin kanını, hakkını , varlığını hiç bir zaman inkar edemez. / Atatürk

Onların (Türklerin) VATANLARINA bağlıklarına her hasletlerin üstündedir. / Cahiz

Ölmez bu vatan, farz-ı muhal ölse de hatta: Çekmez kürenin sırtı o tabüt-ı cesimi. / Mithat Cemal Kuntay

Aşkların en asili Tanrı aşkından sonra vatan aşkı olsa gerektir. / Basri Gocul

Türk’ün kanını koklamış ve öpmüş olan her toprağın ruhu, benim kanımın ruhumun içindedir. / Süleyman Nazif

Mefkuresiz fertler, ümitsiz, bedbin, imansız ve korkaktılar. / Ziya Gökalp

Hiç bir şey istemiyoruz. Türk olmanın gururunu yeter sayıyoruz. / Hamidoğlu

 

KAHRAMANLIK KONULU HİKAYELERİ

 

ALDATIVERDİM ELİN GAVURUNU


“Çanakkale savaşları sırasında,Türk birliklerinden saka eri Mehmet,bozuk ve dumanlı bir havada katırla çeşmeye su almaya gitmiş.Çeşme biraz uzaktaymış.Suları doldurup dönerken sis yüzünden yolunu şaşırıp İngiliz birliklerinin bulunduğu bölgeye dalıvermiş.İngiliz askerleri Mehmedi yakalamışlar.

“Çanakkale savaşları sırasında,Türk birliklerinden saka eri Mehmet,bozuk ve dumanlı bir havada katırla çeşmeye su almaya gitmiş.Çeşme biraz uzaktaymış.Suları doldurup dönerken sis yüzünden yolunu şaşırıp İngiliz birliklerinin bulunduğu bölgeye dalıvermiş.İngiliz askerleri Mehmedi yakalamışlar.

Mehmed hiçbir telaş eseri göstermeden,”Beni kumandanınıza götürün”demiş.Götürmüşler.İngiliz kumandanı karşısına çıkınca:

”Bizim kumandanın size selamı var,bugün her ne kadar savaş halinde isek de bu savaş bitince yine dost olur yüz yüze bakarız”dedi.”Sizin tarafta su bulunmadığı için bu suları size gönderdi.”demiş.İngiliz kumandanı katırın sırtındaki suların boşaltılmasını ve yerine biskü-i,çikolata,konserve,vs.yüklenerek geri gönderilmesini emretmiş.

Bu arada Türk tarafındaki arkadaşları saka Mehmedin sis yüzünden İngilizlere esir düştüğünü düşünerek üzülüp duruyorlarmış.Derken Mehmet çıkagelmiş.Üstelik katır tahmin edilmeyen şeylerle yükletilmiş olarak.

Arkadaşları merakla,”Ne oldu böyle Mehmet,anlat hele şunu”dediklerinde Mehmet”Ne olacak” demiş,”Aldatıverdim elin gavurunu...!”

 

ANZAKLI ÖMER'İN HİKAYESİ

 

 

1957 yılında İstanbul Tıp Fakültesi'nden mezun olup ihtisas yapmak üzere ABD'ye giden doktor Ömer Musluoğlu görev yaptığı hastahanede başından geçen çok enteresan bir hadiseyi şöyle anlatıyor:

"Amerika'ya gittiğim ilk yıllar (1957) lisanım pek o kadar iyi değildi. Newyork'da Medical Center Hospital adlı bir hastahanede görev almıştım. Fakat vazifem kan almak, kan vermek, serum takmak, elektrokardiyoğrafi çekmek gibi işlerdi. Hastaya o kadar önem veriyorlar ki yeni doktorlar hemen direk olarak hasta muayenesine, tedavisine verilmiyor. Diğer zamanlarda da laboratuarda çalışıyorum.

Bir hastaya gittim. Yaşlıca bir adam. Tahminen yetmiş beş yaşlarında tabii kendisi ile ingilizce konuşuyorum.

- Kan vereceğim kolunuzu açar mısınız? Dedim. Çünkü adamcağız kanser hastası olduğu halde üstelik kansızdı. Elimde kan torbası da var tabii ki. Kolunu açtım. Baktım pazusunda dövme şeklinde bir Türk bayrağı var. Çok ilgimi çekti. Kendisine sormadan edemedim.

- Siz Türk müsünüz

1957 yılında İstanbul Tıp Fakültesi'nden mezun olup ihtisas yapmak üzere ABD'ye giden doktor Ömer Musluoğlu görev yaptığı hastahanede başından geçen çok enteresan bir hadiseyi şöyle anlatıyor:

"Amerika'ya gittiğim ilk yıllar (1957) lisanım pek o kadar iyi değildi. Newyork'da Medical Center Hospital adlı bir hastahanede görev almıştım. Fakat vazifem kan almak, kan vermek, serum takmak, elektrokardiyoğrafi çekmek gibi işlerdi. Hastaya o kadar önem veriyorlar ki yeni doktorlar hemen direk olarak hasta muayenesine, tedavisine verilmiyor. Diğer zamanlarda da laboratuarda çalışıyorum.

Bir hastaya gittim. Yaşlıca bir adam. Tahminen yetmiş beş yaşlarında tabii kendisi ile ingilizce konuşuyorum.

- Kan vereceğim kolunuzu açar mısınız? Dedim. Çünkü adamcağız kanser hastası olduğu halde üstelik kansızdı. Elimde kan torbası da var tabii ki. Kolunu açtım. Baktım pazusunda dövme şeklinde bir Türk bayrağı var. Çok ilgimi çekti. Kendisine sormadan edemedim.

- Siz Türk müsünüz?

Kaşlarını yukarıya kaldırarak "Hayır" manasına işaret yaptı. Ama ben hala merak ediyordum:

- Peki bu kolunuzdaki Türk bayrağı nedir?

- Aldırma işte öylesine bir şey dedi. Ben yine ısrarla dedim ki:

- Fakat benim için bu bayrak çok önemli. Dikkatimi çekti. Çünkü bu benim milletimin bayrağı, benim bayrağım...

Bu söz üzerine gözlerini açtı. Derin derin yüzüme baktı ve mırıltı halinde sordu:

- Siz Türk müsünüz?

- Evet Türk'üm....

İhtiyar gözlerime bakarak tanıdık bir göz arıyor gibiydi. Anlatmaya başladı:

- Yıl 1915. Sen hatırlamazsın o yılları. Çanakkale diye bir yer var Türkiye'de. Orada savaşmak üzere bütün Hıristiyan devletlerden asker topluyorlardı. Ben Anzak'tım Avustralya Anzaklarından...

İngilizler bizi toplayıp dediler ki: "Barbar Türkler Hıristiyan dünyasını yakıp yıkacaklar. Bütün dünya o barbarlara karşı cephe açmış durumda, birlik olup üzerine gideceğiz. Bu savaş çok önemlidir." Biz de inandık sözlerine vaadetlerine... Savaşmak isteyenler arasına katıldık.

Avustralyalı Anzak ihtiyar anlatmaya devam ediyordu:

- Bizim beynimizi yıkayan İngilizler, Türklere karşı topladığı askerlerin tamamını Çanakkale'ye sevkediyorlarmış. Bizi gemilere doldurup Mısır'a getirdiler. Mısır'da şöyle böyle birkaç ay talim gördük, ondan sonra da bizi alıp Çanakkale'ye getirdiler. Savaşın şiddetini ben ilk orada gördüm. Öyle ki denize düşen gülleler suları metrelerce yukarı fışkırtıyor, gökyüzünde havai fişekler, geceyi gündüze çeviriyordu zaman zaman...

Her taaruzunda bizden de Türklerden de yüzlerce insan hayatının baharında can veriyordu. Fakat biz hepimiz Türklerdeki gayret ve cesareti uzaktan gördükçe şaşırıyorduk. Teknolojik yönden çok çok üstün olduğumuz gibi sayı bakımından da fazlaydık. Peki onlara bu cesaret ve kuvveti veren şey neydi? İlk başlarda zannediyordum ki İngilizlerin bize anlattığı gibi Türkler barbarlıktan böyle saldırıyorlar. Meğer barbarlıktan değil, kalplerinde ki vatan sevgisinden kaynaklanıyormuş. Bunu nereden anladığımı söyleyeyim.

Biz karaya çıktık. Taarruz edemiyoruz. Bizi püskürtüyorlar. Tekrar taarruz ediyoruz. Bizi tekrar püskürtüyorlar. Tekrar taaruz ediyoruz. Derken böyle bir taarruzda başımdan yediğim bir dipçik darbesiyle kendimden geçmişim.

Meraktan ağzım açık yaşlı Avustralyalıyı dinliyorum. Savaşın dehşetli anılarını anlatırken hastalığına rağmen tir tir titremeye başlamıştı. Devam etti:

- Gözlerimi açtığımda kendimi yabancı insanların arasında gördüm. Nasıl korktuğumu anlatamam. Çünkü İngilizler bize Türkleri barbar, vahşi kimseler olarak tanıttı ya...
Ama dikkat ettim. Yaralarımı sarmışlar. Bana hiç de öfkeli bakmıyorlar. Kendime iyice geldim bu defa çantalarında bulunan yiyeceklerden ikram ettiler bana. İyi biliyorum ki onların yiyecekleri çok çok azdı. Bu haldeyken bile kendileri yemeyip bana ikram ediyorlardı. Şoke oldum doğrusu. Kendi kendime dedim ki;

- Bu adamlar isteseler şu anda beni öldürdüler. Ama öldürmüyorlar... Veyahut isteseler önceden öldürebilirlerdi. Halbuki beni cephenin gerisine götürdüler. Biz esirlere misafir gibi davranıyorlardı.

Bu duygularla "Yazıklar olsun bana" dedim. "Böyle asil insanlarla niye savaşıyorum ben. Bu İngiliz milleti ne yalancıymış ne kadar Türk düşmanıymış" diyerek pişman oldum. Ama bu pişmanlığım fayda etmiyor ki... Bu iyiliğe karşı ne yapsam diye düşündüm durdum günlerce...

Nihayet bize serbest bıraktılar. Memleketime döndüm. İşte memlekette Türk milletini ömür boyu unutmamak için koluma bu dövme Türk bayrağını yaptırdım. Bu bayrağın esrarı bu işte.

Benim gözlerim dolu dolu ihtiyara bakarken o devam etti:

- Talihin cilvesine bakın ki o zaman ölmek üzere iken yaralarıma iyileştirerek, sıhhate kavuşmama çaba sarfeden Türkler idi. Şimdi de Amerika gibi bir yerde yıllar sonra yine beni iyileştirmeye çaba sarfeden bir Türk... Ne garip değil mi? Avustralya 'dan Amerika'ya gelirken bir Türkle karşılaşacağımı hiç tahmin etmezdim. Size minnettarım. Siz Türkler gerçekten çok merhametli insanlarsınız. Bizi hep kandırmışlar... Buna bütün kalbimle inanıyorum.

Peşinden nemli gözlerle "Bana adınızı söyler misiniz? Dedi. "Ömer" cevabını verdim. Gayet merakla tekrar sordu:

- Peki niçin Ömer ismini, vermişler sana ?

- Babam müslümanların ikinci halifesi isminden ilham alarak bana Ömer adını vermiş.

- Yahu senin adın müslüman adı mı ?

Ben "Evet, Müslüman adı" deyince yüzüme baktı baktı, birden doğrulmak istedi. Ben mani olmak istedim ama israr etti. İhtiyarın ısrarına dayanamayıp yatakta oturmasına yardım ettim. Gözleri dolu doluydu. Yüzüme bakarak dedi ki:

- Senin adın güzelmiş. Benim adım şimdiye kadar Mr. Josef Miller idi. Şimdiden sonra "Anzaklı Ömer" olsun.

- Olsun dedim.

- Peki doktor beni müslüman eder misin? Müslüman olmak zor mu? dedi. Şaşırdım. Nasıl da birdenbire Müslüman olmaya karar vermişti. Meğer o yaşa gelinceye kadar içten içe hep düşünüyormuş da kimseyle konuşamadığı için, soramadığı için konuşamıyormuş.

- Tabii dedim müslüman olmak çok kolay. Sonra kendisine imanın ve İslamın şartlarını anlattım. Kabul etti. Hem kelime-i şahadet getiriyor, hem de çocuklar gibi ağlıyordu.
Yaşlılık bir yandan, hastalık bir yandan bir de yıllardan beri içinde kavuşmak isteyip de bilemediği için kavuşamadığı İslamiyet'e olan hasretin sona ermesi bir yandan bu yaşlı gönlü duygulanmıştı. Mırıldandı:

- Siz müslümanlar tesbih çekersiniz bana da bir tesbih bulsan da ben de yattığım yerden tesbih çekerek Allah'ımı ansam olur mu?

Bu sözden de anladım ki dedelerimiz savaş esnasında Hakkı'ı zikretmeyi ihmal etmiyormuş. Neyse uzatmayayım hemen bir tesbih bulup kendisine getirdim.
Hasta yatağında tesbih çekiyor, biz de gerektiğinde tedavisiyle ilgileniyorduk. Fakat benim için o daha bir başkalamıştı. Müslüman olmuştu.

Bir gün yanına gittiğimde samimi bir şekilde rica etti.

- Beni yalnız bırakma olur mu?

- Ne gibi Ömer amca ?

- Ara sıra gel de bana İslamiyeti anlat! sen çok güzel şeylerden bahsediyorsun. O sözleri duydukça kalbim ferahlıyor.

O günden sonra her gün yanına gittim. Bildiğim kadarıyla dinimizi anlattım. Fakat günden güne eriyip tükeniyordu.

Kaç gün geçti tam hatırlamıyorum, hastanenin genel hoparlöründen bir anons duydum. "Doktor Ömer! Lütfen 217 numaralı odaya gelin!"

Dedim ki içinden "Bizim Ömer amca galiba yolcu?" hemen yukarı çıktım. Odasına vardığımda gördüğüm manzara aynen şöyleydi:

Sağ elinde tesbih açık duran sol kolunun pazusunda dövme Türk bayrağı, göğsünde imanı ile, koskoca Anzaklı Ömer son anlarını yaşıyordu.

Hemen başucuna oturdum. Kendisine kelime-i şehadet söylettirdim. O şekilde kucağımda teslim-i ruh etti...

Bir Çanakkale gazisi görmüştüm. Yıllar sonra da olsa Müslüman Türk milletine olan sevgisi sayesinde kendisine iman nasip olmuştu.

"Ne yalan söyleyeyim, ağladım."

 

Osman gazi

 

 

Osmanlı devletinin kurucusu osman gazinin biyoğrafisi

Osman Bey

Kategori : Tarih | Alt Kategori : Osmanlı Tarihi | Gönderim tarihi : 25 / 06 / 2004 | Gönderen : Ahmet Edim

Osmanlı Devleti\'nin kurucusu olan Osman Bey, Ertuğrul Gazi ile Hayme Hatun\'un oğullarıdır. 1299 ile 1326 yılları arasında hüküm sürmüştür. 1258\'de doğmuş, 1326\'da vefat etmiştir.

Oğuzların Kayı Boyu\'ndan, Türkiye Selçukluları\'nın Uç Beyi Ertuğrul Gazi\'nin oğlu Osman Bey, Söğüt\'te doğdu. Küçük yaştan itibaren İslam ilimlerini öğrenen Osman Gazi, ayrıca mükemmel bir askeri talim ve terbiye gördü. 1277\'de Anadolu\'nun İslamlaştırılıp, Türkleşmesi faaliyetlerine katılan gönül sultanlarından ve ahilerden biri olan Şeyh Edebali\'nin kızı ile evlendi. Babası Ertuğrul Gazi\'nin 1281\'de vefatı üzerine bey seçilip idareyi ele aldı.

Osman Bey, Kayıların başına geçince Söğüt\'ü kendisine merkez yaparak Akçakoca, Gazi Abdurrahman, Aykut Alp ve Konur Alp gibi beylerle Bizans\'a karşı fetihlere girişti. 1285\'te Kulaca Hisarı fethedildi. 1288\'de İnegöl ve Karacahisar kuvvetlerini Ekizce\'de bozguna uğrattı. Bu savaşta Osman Gazi\'nin kardeşi Saru Batu şehit oldu.

Osmanlıların daha sonra Karacahisar, Taraklı ve Göynük\'ü elde etmesi üzerine, bölge kuvvetleri ittifak ederek Osman Gazi\'yi bir düğün münasebetiyle öldürmek istediler. Dostu, Harmankaya hakimi Köse Mihal\'in (ki daha sonra İslamiyet\'i kabul ederek Mihal Gazi adını almıştır.) haber vermesi ile vaziyeti öğrenen Osman Gazi, süratle harekete geçerek Bilecik ve Yarhisar\'ı zaptetti. Gelini ele geçirerek Nilüfer adını verip, oğlu Orhan Gazi ile nikahladı.

1299\'da Türkiye Selçuklu Sultanlığı\'ndaki iktidar boşluğundan faydalanan Osman Gazi, istiklalini ilan etti. 1301\'de Yenişehir\'i alarak İznik ve Bursa\'nın fethinin yolunu açtı. Bursa, Kite ve Atranos kuvvetlerini Koyunhisar Mevkii\'nde bozguna uğrattı. Bu zaferden sonra Kestel, Kite ve Ulubat Kaleleri, Osmanlıların eline geçti.

1308\'de İznik\'in en mühim ileri karakolu olan Karahisar ele geçirildi. Böylece İznik-İzmit karayolu Türklerin hakimiyetine girmiş oldu. Osman Bey artık başta Bursa olmak üzere İznik ve İzmit\'in fethini ilk hedef olarak görüyordu. 1314 yılında başlayan Bursa Kuşatması, on seneden fazla sürdü. 1324\'de hastalanan Osman Bey, kumandayı oğlu Orhan\'a devretti.

Osman Gazi salih bir Müslüman olup, İslam Ahlakı\'nın iyi ve güzel vasıflarına sahipti. Az sayıdaki aşiret kuvvetleriyle, Bizans Ordusu\'nu ve kuvvetlerini üst üste mağlup edip zaferler kazanarak dünyanın en uzun ömürlü hanedanını ve en büyük devletlerinden birini kurdu. Bir taraftan fetihlere devam ederken, diğer taraftan devlet teşkilatının müesseselerini mükemmel bir şekilde kurmaya ve sistemleştirmeye çalıştı.

Ömrü, Rum kafirleri ile savaşmakla ve İslamiyet\'i yaymakla geçti. Vefat edeceği zaman, oğlu Orhan Bey\'e gönderdiği vasiyetnamesi, İslamiyet\'e olan sevgi ve saygısını ve Türk Milleti\'nin rahat ve huzurunu düşündüğünü ve insan haklarına da gönülden bağlılığını açıkça bildirmektedir.

Osman Bey\'in Oğluna Vasiyeti

\"Oğul! Din işlerini her şeyden evvel ele alıp, yürütmek gayret ve esasını daima göz önünde bulundur ve bu esası sakın gevşekliğe uğratma. Çünkü bir farzın yerine getirilmesini sağlamak, din ve devletin kuvvetlenmesine sebep olur. Din gayretine sahip olmayan, sefahate düşkün olan, tecrübe edilmemiş kimselere devlet işlerini verme! Zira, yaratanından korkmayan bir kimse, yarattıklarından da çekinmez. Zulümden ve hangisi olursa olsun bid\'atten, yani İslamiyet\'e aykırı şeylerden son derece uzak dur! Seni zulüm ve bid\'ate teşvik edip sürükleyenleri, devletinden uzaklaştır ki, bunlar seni yıkılışa sürüklemesinler.

Allahü Teala\'nın rızası için, devlet hizmetinde ömrünü tüketen devlet adamlarını daima gözet. Böyle kıymetli kimselerin vefatından sonra, aile efradını koru, ihtiyacı olanların da ihtiyacını karşıla, tebeandan hiç kimsenin malına mülküne dokunma. Hak sahiplerine hakkını ver, layık olanlara ihsan ve ikramlarda bulun ve ailelerini de gözet. Özellikle, devletin ruhu mesabesinde olan ve en büyük dayanağı bulunan asker taifesini güzelce idare edip rahatlarını temin eyle.

Devletin bedeninde kuvvet mesabesinde olan hakiki alimleri ve fazilet sahiplerini, edip ve yazarlarını, sanat erbabını gözetip koru. Onlara hürmet, ihsan ve ikramda bulun. Bir ülkede, olgun bir alimin, bir arifin, bir velinin bulunduğunu duyarsan, uygun ve layık bir usul ve ifade ile onu memlekete getirt. Onlara her türlü imkanı tanıyarak ülkene yerleştir ki, hükümetin süresince alim ve arifler, bilginler memleketinde çoğalsın. Din ve devlet işleri nizama oturup ilerlesin.

Sakın, orduya ve zenginliğe mağrur olma. Hakiki alim ve ariflere, bilginlere hürmet edip, sarayında onlara yer ver. Benim halimden ibret al ki, zayıf, güçsüz bir karınca misali, hiç layık olmadığım halde buraya geldim ve Allahü Teala\'nın nice ihsanlarına ve inayetlerine kavuştum. Sen de benim uyduğum ve uyguladığım nizamı uygula. Muhammed aleyhisselamın dinini, bu yüce dinin mensuplarını ve itaat eden diğer tebeanı himaye eyle! Allahü Teala\'nın hakkını ve kullarının hakkını gözet.

Dinimizin tayin ettiği beytülmaldeki gelirin ile kanaat eyle! Devletin zaruri ihtiyaçları dışında sarfiyatta bulunmaktan son derece sakın! Senden sonra geleceklere de aynı nasihatlerde bulun ve iyice tembih eyle. Daima adalet ve insaf üzerine bulun. Zulme meydan verme. Herhangi bir işe başlayacağın zaman Allahü Teala\'nın yardımına sığın! Tebeanı, düşmanların ve zalimlerin saldırılarından koru. Haksız olarak hiç kimseye muamelede bulunma. Daima halkını hoşnut edecek şeyleri arayıp, yapılmasını sağla. Onların gönüllerini kazanmayı, bunun devamını ve artmasını büyük nimet bil! Tebeanın sana olan güveninin sarsılmamasına son derece dikkat eyle!\"

Osman Bey\'in Rüyası

Bizans\'ın hakimiyetindeki Batı Anadolu, sihat diyarı olduğundan, bölgede gaza niyetiyle pek çok kumandan, mücahit derviş ve herbiri gönül sultanı şeyh ve alim bulunuyordu. Osman Gazi, Anadolu\'nun İslamlaştırılıp, Türkleşmesi faaliyetine katılan bu gönül sultanlarından ve ahilerden biri olan Karamanlı Şeyh Edebali\'nin sohbetlerini hiç kaçırmamaya gayret ederdi.

1277 senesinde, Edebali Hazretlerinin dergahında misafir olduğu bir gün ilginç bir rüya gördü. Rüyasında, hocası Edebali\'nin koynundan bir ayın çıkıp, kendi koynuna girdiğini, arkasından da kendi göbeğinden bir çınar ağacının bitip, alemi tuttuğunu, gölgesinde nice dağların bulunup, nehirlerin aktığını, birçok insanların kaynaştığını, kimisinin bahçe ve tarla sulayıp, kimisinin çeşmeler akıttığını gördü. Gördüğü rüyayı ertesi gün hocasına anlattı. Şeyh Edebali O\'na; \"Müjde ey Osman! Hak Teala, sana ve senin evladına saltanat verdi. Bütün dünya, evladının himayesinde olacak, kızım Mal Hatun da sana eş olacak.\" deyip rüyasını tabir etti. On dokuz yaşında iken Şeyh Edebali\'nin kızı Mal Hatun ile evlendi. Bu izivaçtan Orhan Gazi doğdu. Orhan Gazi\'nin doğduğu sırada, Ertuğrul Gazi de vefat etti (1281). Bazı kaynaklarda Edebali\'nin kızının adı Bala Hatun olarak geçmekte ve Mal Hatun\'un Ömer Bey\'in kızı olduğu yazılmaktadır.

 

 



 




Bu sayfada yer alan bilgilerin her hakkı, aksi ayrıca belirtilmediği sürece dersturkce.com'a aittir. Sitemizde yer alan dosya ve içeriklerin telif hakları dosya ve içerik gönderenlerin kendilerine veya yetki verdikleri kişilere aittir. Sitemiz hiç bir şekilde kâr amacı gütmemektedir ve sitemizde yer alan tüm materyaller yalnızca bilgilendirme ve eğitim amacıyla sunulmaktadır. Telif hakkına sahip olan dosyaları lütfen iletişim bölümünden bize bildiriniz. Dosya 72 saat içerisinde siteden kaldırılır.Telif Hakkı Hakkında|Editör, ziyaretçi ya da üyelerimiz tarafından eklenen hiç bir içerikten dersturkce.com sorumlu değildir.İLETİŞİM:dersturkcem@gmail.com
Sitemiz hiçbir şekilde kar amacı gütmemektedir ve sitemizde yer alan tüm materyaller yalnızca bilgilendirme ve eğitim amacıyla sunulmaktadır.